Kuyruk Acısı 🐍

Kadim bir dostum tarafından seslendirilen bu meseli, okumak isteyenler için de aşağıda yazılı olarak sundum. Hepimizin ders çıkarması gereken bu hikaye oldum olası beni çok etkiler ve düşündürür…



Zamanın birinde bir köylü ile yılan arkadaş, dost olurlar.

Köylü yılana her gün süt götürmekte yılan ise ona hergün bir altın vermektedir.

Onların ki karşılıklı menfaat dostluğu ama olsun her ikisi de karşılıklı birşeyler alıp veriyorlar yani birbirleninin hayatını kolaylaştırıyorlar.

Paylaşımda bulunuyorlar.

Bu karşılıklı alışveriş uzunca bir süre devam ediyor.

Köylü bir gün hastalanıyor her gün götürdüğü sütü götüremeyecek yılana, çağırıyor oğlunu yanın…

“Bak oğlum bizim bahçenin yanındaki dut ağacının dibinde her gün bir yılan gelir, benim götürdüğüm sütü alır ve yerine bir altın bırakır. Ben bugün hastayım ve bu sütü sen götür ve yılanın verdiği altını getir” der.

OĞLU babasının bahsettiği yere gider, sütü bırakır, ancak babasına da kızar…

Çünkü babası o altını almak için hergün yılanı ziyaret etmekte ve süt götürmektedir, her gün gitmekle olur mu?

Kim taşıyacak hergün sütü öldür şu yılanı al altının tümünü der.

Sütü babasının dediği yere bıraktıktan sonra altını vermeye gelen yılana baltayla saldırır…

Yılan kendini kurtarmak isterken aldığı balta darbesiyle kuyruğu kopar ve can acısıyla oğlana saldırır ve onu boğarak öldürür.

Köylü bekliyor ki oğlu gelsin hem de altını getirsin….

Gelen yok, giden yok…

Oğlunun gelmediğini gören köylü hemen bahçeye koşar…

Bir de ne görsün; oğlu ölmüş, yılan acıyla ortalıkta kıvranmakta kuyruğunun yarısı yok!.

 

HER ikisi de üzgündür…

Köylü de evlat acısı, yılanda kuyruk acısı!

Ancak, zaman geçer birbirlerine yeniden ihtiyaçları olduklarını anlarlar.

Çünkü yılan aç kalır, köylüde altınsız.

Tekrar bir araya gelirler ve derler ki yine eskisi gibi dost olalım.

Köylü der ki; “Sen yine hergün altını ver, ben yine sütünü getireyim”

Yılan kabul eder.

Ne yapsın her ikisinin de rızkı kesilmiştir.

Mecbur yeniden dost olmayı deneyecekler…

 

KÖYLÜ yine herzamanki gibi sütü götürür, yılanın verdiği altını alır.

Bir kaç gün bu durum devam eder ama bir tuhaflık vardır…

Her ikisi de kendini kötü hissetmektedir.

Çünkü köylü her gittiğinde yılanı görünce evladının acısını hisseder yılan ise köylüyü gördüğünde kopan kuyruğunun acısını…

Köylü bakar ki bu durumu devam ettiremeyecek.

Evlat acısı zor!

Der ki yılana :

“Kusura bakma, bende evlat acısı, sende kuyruk acısı varken biz asla dost olamayız.

Birbirimizi gördüğümüzde hep bu acıyı yaşayacağız”

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s